Donderdag 8 november 2003 hield het GPV een koffiemorgen in gebouw De Smidse in Heemse, waarbij een spreekster was uitgenodigd. Diny van Bruggen van de stichting De Brug was met drie Cambodjanen op bezoek om over haar werk te vertellen en als het even kon wat geld los te peuteren door te collecteren en boeken te verkopen. Op deze manier kregen de politici informatie over iets waar ze meer van wilden weten. Normale gang van zaken, niks bijzonders.
Een paar weken geleden hield Doen’22 een koffiemorgen (‘Bakkie doen’) waarbij twee bestuurders waren uitgenodigd van de op te richten streekomroep RTV4. Met ingang van 1 januari 2028 verdwijnen de lokale omroepen en gaan ze verplicht op in streekomroepen. De financiering verandert ook. Nu betaalt de gemeente met geld uit Den Haag, straks betaalt het Rijk rechtstreeks. Hoe verloopt dat proces van lokale omroep naar streekomroep en wat is de toegevoegde waarde van een streekomroep, wilde Doen’22 weten. Normale gang van zaken, niks bijzonders.
Het enige verschil met de bijeenkomst van 23 jaar geleden is dat nu moderne communicatiemiddelen worden gebruikt. Je hoeft niet meer naar een zaaltje te gaan om naar een spreker te luisteren, maar je kunt het verhaal elk moment thuis beluisteren, omdat ‘Bakkie doen’ een podcast is.
Kan dat wel? Mag dat wel? Is een omroep die op bezoek komt bij een politieke partij wel onpartijdig? Marcel Kuckelkorn van de ChristenUnie, een nazaat van het GPV, vindt van niet. Ook niet omdat voor de overgang naar een streekomroep extra geld nodig is, om de organisatie van de omroep op een professioneel niveau te krijgen. Hij stelde hierover dan ook vragen aan B&W.
“Tijdens dit gesprek werd door de omroepleiding expliciet gesproken over een extra financiële behoefte van € 80.000 tot € 100.000 vanuit de omroep, waarop interviewer aangaf dit “mee te nemen”, schreef Kuckelkorn. Kuckelkorn vindt ook dat de eindredacteur zich in een afhankelijke positie heeft gemanoeuvreerd ten opzichte van lokale politici, zo staat in zijn briefje met vragen aan B&W. Hij bedoelt natuurlijk hoofdredacteur, maar goed, in opgewonden boosheid maak je wel eens fouten.
Normaal gesproken hebben B&W zes weken tijd om antwoord te geven, maar dit hadden ze volgens mij ook wel in zes minuten kunnen doen.
“Dat nemen we mee, of nog zo’n dooddoener: daar komen we op terug”, zei de interviewer tegen de omroepmensen toen die vertelden dat ze nog zo’n 80.000 euro nodig hadden als voorbereiding op de omroepfusie. Een antwoord met een knipoog, geen toezegging, geen portemonnee die getrokken wordt in ruil voor invloed bij de omroep.
Wat het raadslid van de ChristenUnie ook tegen de borst stuitte was, dat de omroep de podcast op haar eigen kanaal had overgenomen. Volgens mij is daar niks vreemds aan, want het was een goed interview dat best meer publiek verdiende. Geen reclame voor Doen’22, maar een informatieve podcast. De actie van Kuckelkorn kun je dan ook het beste omschrijven als ‘spijkers op laag water zoeken’.
Met zijn vragen maakt hij wel reclame voor de podcast van Doen’22. En dus zullen zijn politieke tegenstanders dankbaar zijn dat hij de vragen aan B&W heeft gesteld. Misschien sturen ze hem nog wel een bloemetje. Of nodigen ze hem uit ‘om een bakkie te doen’.