Tjonge, wat een veren kreeg hij op z’n hoed. En allemaal verdiend.
Hermannus Brinkman uit Bergentheim was 50 jaar onbezoldigd veldwachter geweest en nu vond hij het genoeg. Eigenlijk was hij landbouwer van beroep, maar hij was ook jachtopziener, in dienst van de heren van de Veenderij Van Royen. Die ‘heren’ hielden nogal van de jacht maar er werd in hun ogen zoveel gestroopt, dat ze behoefte hadden aan een jachtopziener. En die werd dan meteen onbezoldigd rijksveldwachter.
Normaal stopte je pas met die baan als je kwam te overlijden, maar Brinkman was niet meer zo goed ter been en had daarom een brief gestuurd naar de Minister van Justitie met het verzoek, hem eervol te ontslaan. Het positieve antwoord op die brief werd 9 mei 1938 persoonlijk bij Brinkman thuis afgeleverd door majoor Eleman, brigadecommandant van de rijksveldwacht in Ommen. Toen die bij de woning van Brinkman kwam, zat het huis vol met genodigden. Veldwachter Pieter van Engelenhoven had een heel leger gasten opgetrommeld: jachtheren van weleer, zoals Isaac van Royen, de vroegere burgemeester van Zwolle. Verder de oud-burgemeester van Zwollekerspel Peter Dorhout Mees, jonkheer Adriaan Stoop uit Ommen en acht veldwachters of voormalige veldwachters waar Brinkman mee had samengewerkt.
Mooie woorden voor Brinkman en zijn echtgenote, waarbij de woorden van Stoop nogal opmerkelijk waren: Brinkman had er als jachtopziener namelijk een keer voor gezorgd dat de jachtheren in twee dagen 120 hazen hadden kunnen schieten. Als dank voor zijn werk kreeg Brinkman een envelop met inhoud. Maar er was meer: zijn vrouw kreeg een grote bloemenmand en hijzelf een wandelstok met zilveren handvat. Daarin stond gegraveerd: “Ter herinnering aan de goede samenwerking met de Rijksveldwachters 1888-1938.”
Hierna werd het nog drukker in de woning van Brinkman, want ook de hervormde dominee Bouman uit Hardenberg kwam langs, net als de Hardenberger huisarts Fraser. Waarna, volgens de journalist van weekblad De Vechtstreek, nog volop sterke verhalen werden verteld over stropen met lichtbakken en met strikken, en hoe die stropers te pakken waren genomen.
Hermannus Brinkman heeft nog bijna 11 jaar van zijn ‘pensioen’ kunnen genieten. Hij is in 1949 op 91-jarige leeftijd overleden en is begraven op kerkhof Nijenstede aan de Stationsstraat in Hardenberg.